“Als puber zag ik veel regionale bandjes optreden in Horst en omgeving. Onder de muzikanten bevonden zich ook bekenden van mij. Ik maakte muziek op straat en op school, maar een band zat er niet in. Niet goed genoeg, te weinig lef.”
Anno 2007 is Peter Thijssen, 35 jaar verder en inmiddels de Abraham-gerechtigde leeftijd gepasseerd. De passie voor muziek en de drang om zich te laten gelden bleef als een oude veenbrand onder het oppervlak smeulen. Het was slechts een kwestie van tijd.
“Op latere leeftijd heb ik geleerd om dingen die je graag wilt doen, hoe dan ook gewoon te doen, met vallen en opstaan.”
En vallen en opstaan was het. Peter Thijssen neemt je mee, begeleid door zijn muzikale vrienden, op een reis door zijn ziel. Hij toont daarbij een kwetsbaarheid die het “te weinig lef” van zijn puberjaren omver kegelt en de toehoorder soms ongemakkelijk doet voelen.

Je stapt als het ware in de geest en het lijf van de liedjesschrijver. Je kunt de pijn voelen, tastbaar bijna. Peter Thijssen vraagt derhalve niet alleen veel van zichzelf en zijn band, maar zeker ook van zijn publiek. Dit is niet altijd even gemakkelijk. Je muziek “aanprijzen” als autobiografisch met een zwaar karakter en in het Horster(s)  dialekt doet menig muziekliefhebber de wenkbrauwen fronzen. Peter Thijssen weet dat. Zit hierin dan vooral de kracht van de liedjesschrijver? Geen compromissen vooraf. Niet aan zichzelf, niet aan zijn bandleden. De toehoorder vragen als getuigen, van zijn muzikale levensreis die pas echt lijkt te zijn gestart. De “minste” muzikant als aanjager, Big Boss Peter. De uitdaging blijft. Peter Thijssen gaat deze steeds opnieuw weer aan, om te ondekken en te zien waar de ruimtes liggen en waar de grenzen.